Naseprøven....

Eg har lenge tenkt eg skulle leggje ut eit innlegg om naseprøven, som ein finn i lydighetsprogrammet klasse 3 og elite. Slik som eg ser det så deler ein naseprøven inn i to delar sjølve markeringa eller luktdiskrimineringa og apportering av pinne tilbake til fører. På mine to border collies har eg brukt to ulike metodar og fått to vidt forskjellige resultat. Med Ted som er min eldste Border så hadde eg nok litt for lite erfaring og resultatet blei deretter. Ted hadde veldig stor gjenstandsinteresse og dette i kombinasjon med for lite jobbing i forhold til markeringa så endte det opp i kaos, eg har aldri verkeleg klart å få god systematikk i søket med han, pinnane ligg nesten i ein einaste haug når han er ferdig, pluss at han gjerne når han er verkeleg heit berre plukkar ein pinne med. Det som eg ser no er at luktmarkering og apportering er to heilt ulike øvingar som seinare skal setjast saman til ein....Med Kelly så byrja eg med sjølve markeringa, ho hadde jo inne på target på post it lapp og i handa mi, det var derfor veldig enkelt å begynne med nettopp dette. Første kjørte eg berre nokre treningspass med at ho skulle markere handa mi med nasa, kriterie eg hadde var at eg vil kjenne at ho verkeleg trykte meg i handa, så ville eg at ho skulle kunne fryse nasa i handa frå 1 til ca 4 sek.
Når eg hadde dette på plass hadde eg nokre treningpass med at eg klipte ein post it lapp i to og plasserte den først litt i handa og deretter klipte den mindre og festa den på alle mogelege rare plasser på lister og karmer rundt i heile huset. Det vart ein skikkeleg festleg leik, omtrent som
" tampen brenner ". Deretter hadde eg meg ein runde på kjøleskåpet festa seks lappar etter kvarandre på ei rekkje, og flytta rundt på lappane og jobba med å få ho til å markere riktig, dette gjekk veldig fort, samtidig lærte eg ho og eit fast søksmønster som eg ynskte meg at ho skulle ha.
Mitt kriterie for søksmønster var følgjande gå til venstre og søke seg oppover mot høgre, ho skal markere rett med ein gong ho møter rett post it lapp, viss ho gjekk over så begynte eg på ny repetisjon. Dette har gjort at Kelly er veldig nøyaktig når søker, ho rører knapt i ein pinne. Når eg hadde søksmønsteret på plass så veksla eg mellom å ha post it lappane på kjøleskapet og legge dei ned på golvet. Eg gløymte å seie at for å lære ho å gå heilt ned til venstre og begynne å søke seg oppover mot høgre så shejpa eg inn den bevegelsen ut frå fører og ned til første pinne til venstre.
Neste punkt på programmet var å leggje til pinnane, dette var faktisk ingen problem eg testa faktisk å gå frå post it lapp til pinne og det tok ho med ein gong, jobba ei god stund til med sjølve markeringa , begynte då å ta med meg markeringa rundt omkring på ulike underlag og med ulike forstyrrelser, når eg var veldig sikker på at markerte rett pinne så byrja eg å leggje på apporteringa inn til meg sidan kelly har gode grunnferdigheter på apportering så trengte eg ikkje bruke så lang tid på den biten. Når eg skulle få Kelly til å løfte pinnen første gang så holdt eg berre igjen klikket og då tok ho den med seg, alt dette gjorde eg på veldig kort hold i starten , ikkje minst for å kontrollere at kvar repetisjon låg opp til mitt kriterie. Det vi har trent mykje på no siste tida er ein å trene med mange forsyrrelser, ulike underlag, ha naseprøven lagt ut under vanskelege arbeidsforhold, feks i ein pitte liten ring med mange folk og hundar som står bak naseprøven, dette var veldig vanskeleg i starten, har og jobba mykje med å leggje det inn i kjeder, slik som i elite der du først har to apporteringsøvelsar og hunden er heit i toppen så skal den inn på naseprøven å markere rett pinne. Det er då veldig lett for at hunden tenker
" apportering" og berre tar med seg ein vilkårleg pinne. Dette er ein øvelse som det lønner seg å leggje ned god tid i at hunden lærer seg godt å skille di lukt frå andre. Når hunden er sikker på det så kjem dei andre stega veldig fort...... No skal eg og Kelly berre finne oss ein lydighetskonkurranse så vi får prøve det ut......

Det fine med å bruke litt ekstra tid på finne riktig lapp var at den vesle frøkena byrja og bruke NASEN.

Forståelse = fart

Når eg reiser rundt på agilitystevner er det ein del folk som kjem bort og undrer seg over hundane mine at dei springer fort og har gode tider. Eg tenker at med god trening så kan ein god hund bli mange hakk bedre. Kelly er eit godt eksempel på ein hund som har brukt lang tid på å bli bekvem med å hoppe. Kelly er 46 cm på strømpelesten det vil seie at ho må hoppe ca 65 cm nesten 20 cm meir enn sin eigen høgde, ei lita stund holdt eg på og gi opp heile hunden når det gjaldt agility,når ho hoppa på høge hinder var ho totalt i ubalanse ho kasta seg over hinder og det lyste lang veg at ho var usikker på korleis ho skulle hoppe.

Eit vanleg hopphinder er det hinderet på agilitybanen som hunden møter mest, mange har den oppfatning av at eit hopp det er eit hopp og det må no hunden kunne, det er lett. Eg veit som tidlegare sprangryttar at dette slettes ikkje er tilfelle, det er klart at på hesteryggen får det ein heilt anna konsekvens når hesten er i ubalanse, du kan dette av og slå deg stygt. Det vil i realiteten seie at alle sprangryttere som har livet kjært trener hoppteknikk med hesten sin.

I hundeverden er dette heilt annaleis , det er akkurat som at folk ikkje tenker over at det med hund er like viktig, for å få ein rask og smidig hund og ikkje minst for helsa til hunden din. Ein hund som er konstant i ubalanse vil ikkje bli så smidig og ta seg så effektivt framover den vil og gjerne begynne å bruke seg feil belaste andre muskelgrupper, noko som kan føre til skader på sikt....Hunden sin hoppteknikk er avhengig av hunden sin psyke, kroppsbygning og tidligare læring som hunden har hatt i forhold til hoppning. En hund som hopper med bra teknikk legg vekta bakover og er balansert når den tar av. Hunden bør hoppe med lavt hovud og i utgangspunktet bør frambein og bakbein vere paralelle når hunden hoppar. Nakken på hunden bør vere høgaste punkt når hunden kjem over bommen. Det er likevel veldig viktig å tenkje på at og hundar som menneske har ulike stilar det er ikkje dermed sagt at det blir feil. Men eg er av den oppfatning av at hundar helst vil gjere rett. Hundane våre river ikkje med vilje, men dei må vite kva som blir krevd av dei. I eit hopp er det mange ting ein hund må lære seg å bedømme ; 1.veien , hunden må bedømme avstand og vite kor den skal satse før hinderet, kor mange steg trenger hunden for å finne riktig punkt for avspranget. 2. avhoppet, kor høgt er neste hinder, kor mange steg og kor mykje energi må hunden bruke i hoppet, er det ei rett linje eller skal hunden svinge. Viss hunden feks skal svinge er dette informasjon som hunden må ha før avsats på hinderet, hunden må då leggje inn eit ekstra steg. 3.vektforskyvning, i avhoppet skal hunden lene seg bakover og bruke bakbeina, det er realtivt vanlig at hundane blir tunge på forparten, at dei berre slenger seg over hinderet. All energi skal komme fra bakbeina, skyve hunden fram over hinderet. 4. vinkel på avspranget og 5. høgde, hunder er flinke til å rekne ut høgde, viktig å variere til ulike høgder slik at hunden lærer seg kor den skal ta av. 6. få balansen igjen etter landingen, etter at hunden har landa må den få igjen balansen så fort som mogeleg, ein hund som lander på forparten får ofte problem med å gjenvinne balansen, dette kan føre til riv og til at hunden bruker feil muskelgrupper... Som sagt med Kelly har hoppteknikken vore den viktigaste ingrediensen for at ho i dag utstråler stor sjølvtillit på agilitybana, ho hoppar 65 cm så lett så berre det....Ergo har hunden din forstålelse for korleis den skal gjere ting så kjem sjølvtilliten og med den kjem FARTEN og den er du avhengig av om du skal vinne på agilitybanen. Eg skal leggje ut ein filmsnutt med ulike hoppteknikk øvingar......

Bonzo...

Desse to banene blei testa ut i dag i godt selskap...

I dag har vi feira Bonzo sin 12 års dag. Han har fått sin favorittmiddag vom etterfulgt av vafler, det er ikkje akkurat noko slankekost, men pytt.....I desse dagar har eg hatt Bonzo i ni år, det har for det meste vore gode år fylt av mykje god læring. Bonzo var min første utfordring, vi fekk han av nokre som skulle ta livet av han. Han var så fin og snill, men han hadde med seg mykje ballast, han var blant anna ikkje sosialisert så han bjeffa på alt og alle var redd for alt. Det var vanskeleg å ha ein slik hund, heime med meg og Bjørnar var han kjempesnill men ute var han ein katastrofe... I 2002 fekk eg tilbud om å vere med på eit kurs i regi av Canis på Fjellanger. Eg kasta meg med og eg fekk mange og gode erfaringer, denne ideologien som dei lanserte appelerte både til meg og til Bonzo og sakte men sikkert så begynte Bonzo og stole på dei rundt seg. Vi fekk og muligheten til å begynne med agility noko som stryrka sjølvtilliten hans enormt. Eg og Bonzo kom oss i klasse 3 i agility og hadde utruleg mykje kjekt saman. Då Bonzo var ti år måtte eg trappe ned agilitien på grunn av forkalkninger i ryggen. I dag lever han livets glade dager, han er min vikitgaste ressurs på kvalpekursa med både sosialsering og triks......Verdas beste venn, håpar at han skal vere like sprek i mange år framover. I dag har og eg Og Hilde og Charlotte hatt ei lita agilityøkt, kjempemoro.....Her er dei to løypene eg testa, desverre så ville ikkje videokameraet meir på andre runde så det fekk eg ikkje filma....

Bakombytter....

For nokre år tilbake fekk eg ofte høyre at bakombytter var noko ein ikkje hadde bruk for, ein skulle holde seg til framforbyttene og liggje framfor hunden og dra. Etterkvart som eg har lært Ted og kjenne så veit eg at bakombytter er eit heilt nødvendig verktøy. Bakombytter er ganske avansert å få skikkeleg til. Det er veldig lett å få ein flick, det vil seie at hunden vender vekk frå deg. Det er viktig at ein har ein hund som er flink å drive framover i et bakombytte, det er litt av grunnen til at eg har utsett bakombyttene med Kelly, ho har ikkje hatt nok drivkraft framover, men no ser det ut til at det løsner.Kelly er tilbake i lett trening igjen noko som er veldig kjekt, ho viser gode takter synes eg. Eg har fokusert mykje på sirkelarbeide med henne og hoppteknikk, dette gjer at ho har begynt å hoppe ganske bra på 65 cm. I dag har eg jobba mykje med innvendige sirkler noko som er viktig for å lære hunden at ein trykkjer på linja bak den. Dessutan skifter hundens gallopp i et bakombytte. Det å presse på hunden lærer hunden å bytte galopp som man trenger i et bakombytte.

Andre ting som eg og fokuserer på i sirkelarbeid :

• Lære hunden å elske å springe ved min side, skape fart og motivasjon, då er det lettare å skape motivasjon når ein set opp hinder
• Lære hunden å følgje kroppen min , aldri vende seg vekk
• Lære hunden akkselerasjon /deakkselersjon ( då kan hunden venne seg på kva som teknisk skjer i hundekroppen når dei må bremse og når dei kan lange ut, steglengden blir ikkje den samme)
• Anti blindbytte øvingar, lære hunden å gjere 360 graders svinger rundt meg utan å bytte bak ryggen min
• Glimrende øving til oppvarming før agilitytrening.
• Jobbe mykje med at hunden skal drive inn til belønningssona, der forsterkninga er
• Lære hunden å akkselere på ei rett linje
• Jobber mykje med posisjonsignaler og at når eg spring skal hunden springe og ta dei hindera som ligg i dens veg, når eg bremsar skal hunden samle seg og bremse inn, når eg stoppar skal hunden drive inn til meg til belønningsssona...

Dobbelboks....

Her er berre ein av dei mange alternativa eg jobba med i dag. Fordi Ted er veldig opptatt av tunnelar la eg den til forstyrrelse, den er dessutan om utmerket å trene threadle på...

I dag har eg og Ted trena litt dobbelboks.

Målsetninga med dagens trening var først og fremst og sjå på ein del grunnleggjande ferdigheter som eg er avhengig av at hundane mine utfører når eg ber dei om det. Fordelane med å trene dobbelboks er mange og dette er punktene som blei dagens hovudfokus..

• Akkselerasjon versus deakkselerasjon.


• 270 graders sving versus threadle ( altså ta hunden mellom hindera i svingen)


• Lead out ( lære hunden ulike posisjoner som fører kan stå i )


• Timing framforbytter


• Diagonale framforbytter


• Lære hunden å jobbe selvstendig i svinger uten å komme inn til fører i boksen


• Du har uttalige handlingsalternativer


• Du får ein indikasjon på sirkelarbeide, forståelsen hunden har for å komme inn til belønningssona..


• Fotarbeide og belønning av threadle arm..

Det er litt variabelt kor mange meter eg har i mellom hindera i ein boks av og til set eg opp ein lite boks med 5 meter mellom hindera medan eg andre gongar har opp til 10 meter mellom hindera. Eg har fått meg nytt videokamera til jul så Bjørnar har filma meg og Ted litt. Men sidan det å sjå meg sjølv på film gjer meg litt kvalm så kan eg ikkje love at det blir film så veldig ofte....

God jul til alle saman....

Eit lite tilbakeblikk....

Finaste Tedden min...

Bonzo syng likegodt jula inn.....

Finaste Kellymora ute å busar i snøen....

Fine hesten min Pernille...

Som som alltid ligg eg etter på bloggfronten. Alt går så fort og det er alltid noko som skal gjerast. Eg har vore med på mange kjekke ting siste tida. Eg og Bjørnar har vore på tur til søta bror og blant anna gått kurs med Greg Derrett og vore på Hund 2009 i Stockholm. Det har

vore diverse avsluttninger med Mathias og på skulen, eg forstå berre ikkje kor tida vår blir av.

Greg kurset var i Malmø og ja ca ein 15 timars kjøretur unna, eg og min kjære Bjørnar kjørte natt til onsdag og kom akkurat fram til Malmø når kurset skulle starte klokka 10, eg veit ikkje men eg har alltid hatt litt ærefrykt for Greg, eg har aldri møtt han sjølv men eg har høyrd mykje om han at han blant anna var veldig streng, så meg hadde litt sommarfuglar i magen. Kursdagane gjekk som ein røyk, kjekke og hjelpsomme kursdeltakere og verdas finaste Ted som alltid gjer sitt beste, som Greg sa fleire gongar på kurset " Ted takes his job very seriously ". Vi fekk mykje skryt, mest av Ted " he is a brilliant dog ". Eg derimot har mykje å jobbe med , men Greg han trøsta og sa til meg at med ein slik hund som eg har så viser feila ein gjer i bana mykje tydelegare og ein veit då kva ein må gjere for å rette det opp, mens andre hundar kjøper det vi gjer og systemet bli då kanskje litt innkonsekvent fordi vi ikkje er klar over at det blir feil.... Vi har mykje å jobbe med , men samtidig å gå med ein hund som Ted krever alt av deg fart, presisjon, smidighet den gongen du skal ut å sprionge skal alt klaffe og det gledelege er at det gjer det meir og meir. Ein av dei tinga eg beit meg mest merke i var dette utsagnet " people just want to work with the sexy stuff, dont the boring ones like cirlework osv. Dette er sant det ser ein rundt omkring ofte. Det er mykje kjekkare å gå baner å springe en å belønne felter og starter, sirkelarbeid, belønne bra og jobbe med alle smådetaljane som betyr så mykje når du kjem ut på bana. Heilt topp kurs der eg fekk mange gode ting som eg kan jobbe vidare med...

Frå Malmø reiste vi til Stockholm som er ca 60 mil, men med nokre bedre veg enn i Norge så gjekk det unna ganske kjapt. Vi var så heldige at vi fekk bu hos Anna og Krille som er verdas hyggelegaste vertar, FAnny kom og innom og vi hadde mykje god hundeprat... Lørdags morgon var det opp klokka fem og sette nasa mot Stockholm og Hund 2009 brifeing for stor begynte halv åtte og før det veterinærkontroll på både Ted og Kelly. Ted skulle gå agility og lille Kelly skulle stillast ut. Ted og Kelly oppførte seg eksemplarisk gjennom veterinærkontrollen. I og med at det var 138 startende i klasse large og eg var nummer 115 så måtte eg vente til tredje briefing. Hoppbanen av Mia Laamanen er akkurat slik ei bane skal være teknisk, fine linjer det krever god handling. Eg og Ted fekk 10 feil i denne banen, han fekk ei sklitakling i ein sving, og så rota eg det til slik at han fekk ei vegring, det blei ein 28 plass for den innsatsen, men det er kjekt å sjå at tidsmessig så hadde Ted like god tid som finnane. Dagen blei lang for å seie det slik, men etter hoppen vandra eg og Dorthe bort til utstillingsringen. Kelly oppførte seg eksemsplalarisk og dommaren var spesielt fornøyd med korleis ho bevegde seg, dommaren synes likevel at ho var vakker men litt liten og spinkel, men vi fekk vår blåe sløyfe som vi treng. Ho klarte til og med å seie til meg at eg stilte ho fint ut, kanskje har eg no fått eit nytt talent, bytte rase å begynne med utstilling i staden ? Dorthe og Luke fekk ei fin raud sløyfemed og gratulere så mykje med tittel. Kelly helsa og på broremann Keep ikkje det at ho synest at han var so grei, ho freste til han når han prøvde og yppe seg, men fin var han... Bort igjen å gå agility denne gangen ei bane av Ninnie Lindvall fin bane, teknisk. Eg hadde igjen eit seint startnummer 101 , men det gjekk heilt greitt. Eg løyste banen fint og hadde bra flyt til 3 siste hinder der klarer eg det kunststykke å dra han forbi siste tunnelen og disk, men det er ingenting å gjere med det. Dorthe fekk ein fin 5 plass, godt jobba. Vi kjem sterkt tilbake, Ted går som ei klokke noko vi har tenkt å vise framover....Ellers så er eg ikkje skremt av nivået klarer ein å gå feilfritt så er ikkje finnane umoglege å slå, sjølv om det var akkurat dei som vann alt i large både lørdag og søndag. Det var kjekt å følgje med søndagen mykje god agility og det er alltid kjekt....Grattis og til Line med ein flott andre plass i ag en lørdag, og til Diesel som då er svensk ag champion....Så var det å ta farvel og ta til på den laaaaange reisa heimover, men med Bjørnar som selskap går det som ein draum, vi kjem oss då heim i løpet av mandagen med mange gode erfaringer i bagasjen.... NO fortida er det mykje skriving om mål rundt omkring i bloggar , kortsiktige mål og langstiktige. Mål er viktig å ha det kan vi alle vere eninge om det å jobbe mot noko og det å sjå at treninga faktisk går framover. Mitt store problem har alltid vore å legge ut måla slik at andre kan sjå dei , det er ikkje fordi at eg ikkje har treningsmål for eg har mange.

Eg har alltid vore impomert av dåke som legg ut gode og foruftige treninsmål og forteller om visjoner om å komme med på landslag i både lydighet og agility. Dette er ting som eg og ønsker men eg tør ikkje å skrive det ned slik at andre kan sjå det.

Ein god del av desse tinga handler om ulike personligheter. Nokre mennesker har stor tru på seg sjølv, andre må gjerne jobbe litt for det. Vi hår i løpet av året oppnådd mange av måla våre , men det viktigaste målet eg har jobba med handler om meg sjølv, det å ha tru på seg sjølv det å kunne seie takk når nokon seier noko positivt ikkje berre le det vekk, det å ikkje vere så nervøs når eg skal ut å konkurrere i agility. Ha tru på at eg kan vere best og at eg har vore det mange gonger i løpet av sesongen. Gi seg sjølv tid til å bli god å utvikle seg. Eg har ein enorm sjølvdisiplin og det fører ikkje berre gode ting med seg. Viss ting går gale så er eg rask med å skulde på meg sjølv. Det eg ser er at det å vere fokusert på desse tinga har hjolpe meg igjennom mykje dette året, og kan med handa på hjarte seie at alle skal kunne unne seg å være stolt over eigne prestasjoner, eg har ikkje kome heilt i mål men det blir stadig bedre. Takk til Bjørnar som alltid har tru på meg og som køyrer meg overalt og til alle venner som har tru på meg og gir meg støtte..... Kanskje skal eg legge ut måla for neste året i bloggen vi får sjå men i mellomtida ha ei riktig god jul til alle der ute.......