Ted i farta.....

Flinke voffen min.......

Klare for klasse 2..............

Vel det dumme i agilitysporten er at ein ikkje kan seie at i dag skal eg vinne og ta eit napp. Tenkjer ein slik har det ein tendens til å gå gale.

Vel eg bestemte meg laurdags morgon når eg reiste til hundestemnet at i dag skulle det vere full skjerpings. Vi kom til stemne plassen, og tok oss ein god luftetur. Ted verka frisk og rask, kanskje litt overenergisk. Eg kan ikkje gire han for mykje opp før eg skal starte. Rett stressnivå er ein forutsetnad for å kunne gjere det bra.

Eg gjekk ut på brefinga mi med ein tanke i hovudet, finne raskaste veg og leggje god til rette alle svingar og feller i banen. Det var Per Berg Kirkevoll og Eskil eit eller anna som var dommarar. Dei laga gode handlingsbaner heile helga, så banene var det ingen som kunne klage over.

Første løpet ut var agilitien. Vi gjekk eit veldig godt løp meg god flyt og fin handling, fekk likevel to pinneriv, der eg bomma litt på nokre avstander, noko som førte til ein fin tredjeplass.

I hoppen gjekk det likedan, vi fekk med oss to hårfine riv, noko som nok ein gong førte til ein 3 plass. TEd var 10 sek raskare enn vinnaren i både hopp og agility, så det går verkelg unna i svingane. Så var det dei to siste løpa, eit i ag og eit i hopp. La meg seie det slik at i agilitien var Ted suveren. HAn gjekk ein 165 meter lang bane på 30 sek, det vil seie ca 5,5 meter i sekundet, og denne gongen hadde vi ikkje ein einaste feil. Så vi blei suverent Best og det var ei kjempegod kjensle. Dette ligg det mykje hard jobbing bak, og det begynner og gi resultater.

I hoppløpet gjekk det likedan, han segla inne med null feil i dette løpet og. Gjett om eg var stolt av gutten min. 6 løp gjekk han utan disk. Det vil seie at vi fekk opprykk til klasse 2. Eg er veldig nøgd med debuten i klasse 2 i dag han gjekk eit fint løp, men førar mista hunden sin i tunnelen, det er fort gjort. Neste stopp er Sandefjord om 14 dagar, då får vi sjå.......

Energi........

Vel, eg sette meg ned med ein artikkel skriven av Eva Bertilsson og Emilie Vegh om "Agilitymessig trening ". Den ga meg nokre tankar om kor dårleg ein eigentleg forberedar seg til ei treningsøkt og at ein heil del ting lett kan bli tilfeldig, noko som eg ikkje ønskjer i treninga mi.

Eg trudde eg var ganske flink å tilretteleggje for ei treningsøkt, men som alltid ser eg at eg har mykje å lære.

Eg ser at nesten i alle kretser er det hunden som får skulda for ei dårleg treningsøkt, og eg kjenner er blir mektig opprørt av slike tankar.

Den siste veka har vi jobba mykje med energi. Eg har vel tenkt ein del gonger at det er lettare å få Ted energisk i forhold til agility enn det er på feks. fri ved foten. Eg kom til å lese noko Thomas Stokke skreiv i bloggen sin om energi og det å ha fokus på rett stressnivå og ikkje minst ein forsterker som står i stil til oppgåva hunden skal utføre.

Eg synes sjølv at Ted har vore litt daff i forhold til ein del lydighetsøvelser, men det eg finn ut av er jo at det er eg som er det store problemet. Den siste veka har eg tatt meg kraftig i saman og trent med stor energi i begge grener, det eg ser er jo noko som alle veit at min energi smittar over på hunden. I dag har TEd gått fri ved foten som eg aldri har sett før, og det er skikkeleg gøy. No skal eg snart ut i min første lydighetskonkurranse med Ted og det vert spanande.

I morgon skal eg på uoffisiell konkurranse i retrieverklubben, og til helga er det trippelstemne i Bergen, og eg og TEd skal satse alt på å vise god agility, med flyt og fart.

Eg lærer noko nytt om hund nesten kvar dag, og det er kjempeinspirerande. Dessutan er det så mange flinke folk rundt omkring som smittar meg med engasjement og god trening......

Sommar og Spor....

Mammo sin flinke sporhund..

Slitsom og ikkje minst varmt...

Ferdig med sporet...

Eg hadde med meg ein liten canis instruktør på turen. HAn er mamma sin alt mulig mann....

Vel sidan sist canis samling i Trondheim har treninga gått mykje i spor og feltsøk. Dette er kjempespanande og eg ante ikkje at eg hadde ein så flink sporhund.

I dag har eg lagt eit godbitspor på 150 meter, eg la på to 90 graders svingar, eg har byrja med å leggje ned pinnar i sporet. Grunnen til at eg har vald godbitspor er at eg ser at han søker veldig fint og nøyaktig, men at han faktisk og har høg intensitet. Dette lovar bra. Vi apporterer og forskjellige gjenstander på harde livet. Det er artig å sjå kor lett han no tar nye gjenstander.

Vi øver grunnferdigheter kvar dag, nokre dagar går det velidg bra medan andre dagar er eg heilt på bånn. Det er nok slik at ein blir litt trøytt og sliten innimellom. Neste helg skal Ted gå trippelstemne i agility, det blir kjempespanande. Eg er veldig opptatt av at vi skla få til jamne gode løp. Bruke farten vår framover og verkeleg tørrre å gå. Eg begynner å få ein verkeleg fin startprosedyre, den eg hadde vart for uroleg. Ted vart rett og slett usikker på meg. No sit han som eit lys, flinke voffen.....Det er så mykje trening at det blir lita tid til blogging, men heldigvis kjem det jevnleg oppdatering i treningsdagboka, det er det viktigaste...

Apport og kryp....

Har hatt meg ei lita økt i dag og med handling. Eg har funne ut at til raskare hund du har desto meir må du tilrettelegge ute i banen. Du må finne hunden si linje og du må finne førar si, og sørgje for at du alltid gir hunden plass. Dette har eg hatt litt trøbbel med.
Har og jobba med å tilrettelegge gode svingar, dette har faktisk ført til at flyten blir betre og at riva uteblir. Eg har rett og slett ikkje tenkt på kor mykje dette har å seie for handlinga vår. Eg vil faktisk seie at tilretteleggjing av svinger i banen og å finne gode linjer til hunden i banen, dette gjer at hunden faktisk ikkje river og får feil. Eg trudde ein periode at eg hadde eit rivproblem, men eg innser at det ikkje er det. Eg må alltid passe på å briefe så godt at eg veit nøyaktig kor eg skal setje foten, uansett kor liten kombinasjon eg har. Men det seier seg eigentleg sjølv alt når eg tenkjer over det. Ein rask hund må ha godt tilrettelagte banevalg, ellers blir det feil eller at hunden tar hinder den ikkje skal. Vel noko nytt skal eg visst reflektere over kvar dag..........

Vel vi trener jamnt og trutt kvar dag, eg synes at vi har blitt betre på mange ting, men ein av dei tinga som eg verkeleg har måtta jobbe med er apportering. No går det heldigvis mykje betre.

I dag har vi apportert litt ulike gjenstander ei flaske, ei lommebok, nokre hanskar. Hadde tre korte og vellukka økter. Han vegra seg ikkje på nokre av tinga.

Eg køyrde faktisk innkomsten med apportbukken på hopp over hinder med apport. Dette gjekk kjempefint, god fart inn, godt grep om apporten og ein veldig fin innsitt.

Eg hadde og ei lita økt på kryp, men eg synes det er vanskeleg, nesten kor liten bevegelse eg har i targetsticken får han ein liten bevegelse i rompa. Eg må vel berre terpe til eg får det til og senke kriteria mine ytterlegare.

Men no kryp eg til køys............

Fortsatt i live!!!!!!!!!!!!!!!!!

I svevet.............................

Seiersklemmen, matmor stolt over gutten sin.........................

GAmle mann i stilfull positur over muren, han er alltid like fornøyd.

Vel dette var i grunn ei forferdeleg overskrift, men for dei som måtte lure så spinn det liv, men bloggen har lege død bortimot 1 mnd. Det har heldigvis ikkje treninga gjort.............Vi står på som aldri før, det utfordrande med hundetreninig er forøvrig at viss ein løyser ei utfordring får ein ti nye.

Ja ja på den måten er ein konstant i arbeid mot nye mål, og det er jo bra.

Vel eg kan ikkje akkurat begi meg til å oppsummere site månaden her på bloggen, då vert eg sikkert sitjande her til i morgon. Men eg kan vel summere det viktigaste.

Forrige helg var det duka for første konkurranse i agility for vårt vedkommande. Vi har trent veldig bra i vinter og eg var utruleg spent på korleis Ted ville reagere. Han var spent som ein felestreng då vi kom fram. Eg lufta han, og vi apporterte litt bjørkepinnar som eg har laga meg.

Vi har spesielt måtta jobbe med starttrening denne vinteren då han stadig kom fram over og det gjekk ikkje med matmor sin strenge kriteriesetjing, ingen bevegelse. Men dette ser no til å fungere veldig bra. Eg har jobba mykje i vinter med agilitymessig trening, det vil seie høg intensitet og liten feilmargin. Det er utruleg kor utfordrande det kan vere å setje gode kriterier, spesielt når mange av dei ein trenar med ofte tar heile baner, det er veldig fristande inn i mellom å verkelg vise dei andre kva han kan.Det er ikkje akkurat imonerande når eg og Ted kjem med små kombinasjoner. Men det viktigaste av alt er at denne treninga gir resultater.

Eg har oppnådd å få ein veldig sjølvsikker hund som aldri er redd for å gjere feil. Eg hadde ei veldig god kjensle då eg gjekk til startstreken. Ted var første hund ut, og målsetninga mi var ikkje å vinne men å oppnå flyt i alle ledd på banen. Eg sette Ted igjen på startstreken, dei neste 23 sekunda var magiske, det er ei utruleg kjensle å gå med ein slik hund, han gir absolutt alt...........................Han forserte det eine hinderet etter det andre og druste i mål. Tida hans var det ingen som kunne slå, han var 14 sek framfor hund nummer 2 i mål.

Det beste av alt er kjensla av kjemi og flyt og at ein lukkast maksimalt med eit løp. Vel klasse 2 here we come.....Det var ein kjekk start på sesongen. Ellers så blir det nok ikkje så alt for mange konkurranser dette året då eg ynskjer å bruke energien på å klare klikkerinstruktør utdanninga.

Dette set store krav til mine trenerferdigheter. Eg må innrømme at det ikkje alltid er like lett, men å gi opp er det ikkje snakk om. Apporteringa går i allefall mykje lettare no apporterer han alt i frå brusflasker til lommebøker og hansker.

I dag har eg faktisk hatt meg ei lita økt på skulen med starttrening ( sjå teikning ovanfor).

Det gjekk veldig bra han sit dønn i ro no, og eg har blitt mykje flinakre til å vere effektiv i banen utan at eg har meir bevegelse i kroppen. Lydighetsdebuten min blir vist utsett og utsett, det er så mykje i agilityverda eg ikkje kan gå glipp av, men no har eg bestem at 2 helga i juli på Lillehammer skal det skje uansett. Det er kjekt å trene lydighet, og momenta begynner å sitje so pass bra at eg trur vi berre må hoppe i det.

Men no er det seint og det er på høg tid å hoppe i loppekassen. PÅ torsdag vender eg nasa mot Trondheim og ny klikkersamling. Det vert kjekt og inspirerande.............

Vitamininnsprøytning !!!

Vel utruleg merkeleg overskrift, men det er akkurat slik det kjennes dagen derpå. I helga har eg vore på konkurransekurs med Åsa Emanuelsson og Jan Egil Eide. Skal eg oppsummere det med eit ord : det var KNALL....

Eg har jo tidelegare trudd at eg har vore flink i forhold til å sjå i riktig retning dit du skal i banen og ikkje minst holde kontakt med hunden heile vegen i banen, men der tok eg feil gitt.

Dette jobba vi utruleg mykje med i helga, ikkje slepp kontakten med hunden i noko ledd på banen, samt å tilrettelegge for hunden i banen og alltid ligge framfor hunden.

Mykje bruk av armane til å dirigere med, det eg merka for min del var at det var utruleg effektivt, og hunden min gjekk som aldri før akkurat fordi eg på kvart einaste hinder var forbedt på kor eg skulle setje foten. For min eigen del var det eit kjempekurs med mykje handling noko som eg har veldig bruk for......

Ei sstor takk og til gjengen som var med på kurset. Flott oppbakking.

Tusen takk Jan Egil og Åsa, dåke er berre kjempeflinke.....

Ei travel helg !!!!!!!!

Agilitytrening Søndag 1 april
Denne klasse 3 hoppbana endte vi opp med denne dagen. Ei fin fartsfylt bane med med handling der hundane fekk strekke seg litt.
Målsetninga for denne treninga var to ting, god fart og flyt. FArten til Ted har alltid vore god men når timinga mi blir dårleg misser vi presisjon og flyt og då er det veldig lett at feila kjem snikande, då blir det veldig lett pinneriv. Timing er ein vitenskap i seg sjølv når det gjeld agility, den er utruleg viktig og desto kjappare hund du har desto vanskelegare blir det. Som ein agilityfrende sa ein gong på eit agilitystemne då han diska med sin raske aglityhund; eg gløymde å trekkje pusten. Her kjem begrepet om THINK-PLAN- DO inn. Du kan ikkje tenkje underveis i ei agilitybane, du må vite kor du skal setje foten kor du skal ta framforbytter, kvar hunden lander etter neste hinder og kor mykje plass hunden må ha for å ikkje rive med seg eit hinder, foruten om dette går det i ein forrykande fart. Så for dei som trur at agility er lett og at det er lært i ein fart må nok revurdere synet sitt litt. Men det eg ser er at for meg og Ted sin del går samarbeidet betre og betre, han er veldig lydhør og det skal ikkje mykje bevegelse til før han snur på ein tiøring. Men eg kan seie så mykje at eg har hatt mykje igjen for loggføringa mi. Det fører til at du er førebudd på ein god måte og det er då lang t lettare å gjere treninga effektiv og feilfri.

Må og nevne at vi hadde uoffisiell agilitykonkurranse laurdag 31 mars. Nydeleg solskinn og 97 startar. Det var kjempegøy og det var mange flinke folk i klubben som prøvde seg. Eg var med å arrangere og det er faktisk litt av ein jobb å få i hamn eit slikt arrangement. Det gjekk nok litt ut over konsentrasjonen for min eigen del. Men Bonzo gjekk kjempebra og fekk to 3 plassar, han blei berre slått på tid. Med Ted fekk eg nok ikkje nok tid til førebuing så han reiv med seg nokre pinnar, men alt i alt var han flink. Bonzo er meir rutinert så du kan gjere ganske store feil i ei bane som fører for å vippe han av pinnen. Men det kjem litt om senn for Ted og , han manglar denne rutinen. Men alt i alt ei kjempeflott helg. Tusen takk og til Siri som tok dette vakre bilete av oss der til og med eg ser OK ut, godt gjort Siri......